توسعه پايدار و نقش زيست ‏محيطي زنان

اولين کنفرانس جهاني محيط زيست در ژوئن 1972 (1351) در استکهلم سوئد برگزار شد و حاصل کار آن بيانيه محيط زيست انساني و برنامه عملي شامل 106 توصيه‏نامه بود که وابستگي انسان به محيط زيست و ارتباط متقابل آنها را بيان مي‏نمود.

اولين کنفرانس جهاني محيط زيست در ژوئن 1972 (1351) در استکهلم سوئد برگزار شد و حاصل کار آن بيانيه محيط زيست انساني و برنامه عملي شامل 106 توصيه‏نامه بود که وابستگي انسان به محيط زيست و ارتباط متقابل آنها را بيان مي‏نمود. علاوه بر آن استفاده منطقي از منابع ، کاهش آلودگيها، آموزش همگاني محيط زيست ، تحقيقات زيست‏محيطي و ايجاد سازمانهاي ملي و بين‏المللي حفاظت از محيط زيست را به کشورها توصيه مي‏نمود. تدوين برنامه محيط زيست ملل متحد (UNEP) و نامگذاري 5 ژوئن (15 خرداد)، هر سال به عنوان «روز جهاني محيط زيست» از ديگر دستاوردهاي اين کنفرانس بود. واژه توسعه پايدار در مفهوم گسترده آن ، شامل اداره و بهره‏برداري صحيح و کارآ از منابع پايه ، منابع طبيعي ، منابع مالي و نيروي انساني به منظور نيل به الگوي مصرف مطلوب همراه با بکارگيري امکانات مورد نياز و ساختار تشکيلاتي متناسب براي رفع نياز نسلهاي امروز و آينده به طور مستمر، همه‏جانبه و رضايت‏بخش است. توسعه پايدار ، توسعه‏اي مبتني بر تمامي ابعاد بوده و کليه جوانب فني، اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و زيست‏محيطي را به طور يکجا مورد توجه قرار مي‏دهد.

توسعه پايدار بر اين مفهوم استوار مي‏باشد که آيا مصرف را در شکل فعلي مي‏توان در طولاني‏مدت ادامه و حفظ کرد و آيا به طور کلي روشهاي فعلي زندگي قابل قبول و معقولانه بوده و در آينده، منجر به نابساماني نخواهند شد؟ توسعه پايدار ، مبتني بر فرهنگ جوامع بوده و تلاش مي‏نمايد با حفظ منابع طبيعي و محيط زيست ، ارمغان‏گر رفاه و آسايش براي تمامي آحاد جامعه باشد.