قرن بيستم شاهد تولد و رشد نهضت ايمني در سراسر دنيا بود. اگرچه سرعت و سير رشد آن در كشورها بسته به درجه پيشرفت اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و صنعتي، در طول يك سده كند يا سريع بوده است، اما مي‌توان تكامل تدريجي مقوله ايمني را با ردگيري و كوشش‌هاي آغازين براي حفاظ ‌گذاري ماشين‌آلات و پرداختن به خطرات حاد و تصويب «قانون پرداخت غرامت» در انگلستان و امريكا تا رويكردهاي پيچيده امروز در اغلب كشورها مشاهده كرد. ارگونومي يا مهندسي فاكتورهاي انساني، ارزيابي ريسك و روش‌هاي سيستماتيك ايمني نمونه‌هايي از اين رويكردهاي پيچيده مي‌باشند، در اين رابطه سازمان‌هاي كشور ما، بويژه در دهه اخير، با تأثير از روند استقرار سيستم‌هاي مديريتي، قدم در راه به‌كارگيري رويه‌هاي نوين در ايمني و بهداشت حرفه‌اي نهاده‌اند. اگر اين تغيير نگرش با شناخت و آگاهي كافي از ظرفيت‌ها و مقتضيات ايمني و بهداشت حرفه‌اي كه به شدت متأثر از فرهنگ سازمان‌ها، تغييرات اجتماعي و سياسي جامعه و الزامات ناشي از تكنولوژي و غيره است نباشد، تغيير مهمي در عملكرد ايمني و بهداشت حرفه‌اي سازمان‌ها ايجاد نخواهد كرد. در اين نوشتار، محوريت بحث، تجربه سازمان‌هاي متعلق به كشورهاي توسعه يافته و صنعتي است كه مي‌تواند به عنوان راهنما و چراغ راهي براي متخصصان ايمني و بهداشت حرفه‌اي كشورمان مورد استفاده قرار گيرد. هر چند وضعيت ايمني و بهداشت حرفه‌اي در سازمان‌ها، جدا از برخي تفاوت‌ها در اغلب كشورها يكسان است.

جهت دانلود تمام مطلب بر روي  " دريافت فايل"  كليك نماييد