پايداري محيط زيست از نظر اسلام

در جنگ انسان با طبيعت كه از انقلاب صنعتي شروع شد، انسان در يكه‏تازي پيروزمندانه خود در صحنه‏هاي نبرد ، از حربه‏هاي كارآمدي بهره گرفت. نمونه آن استفاده از توليدات شيميايي جنگي است كه طبيعت را ديوانه‏وار از بين مي‏برد. در اين گونه جنگها، تير خلاص به يكباره زده نمي‏شود؛ بلكه طبيعت ، به صورت تدريجي از پا در مي‏آيد. حضور سران و مقامات بلند پايه 181 كشور جهان در بزرگ‏ترين گردهمايي سازمان ملل متحد با نام كنفرانس محيط زيست و توسعه، معروف به كنفرانس سران زمين (ريودو ژانيرو) در سال 1992 م بيانگر عمق فاجعه تخريب محيط زيست است؛ فاجعه‏اي كه چهره مصيبت‏بارش هر روز بيشتر آشكار مي‏شود و ابعاد دلهره آن، جهان را در بر مي‏گيرد.

متفكرين و محققان علوم زيست محيطي، با همكاري سياستمداران و اقتصاددانان راهي را پيش پاي جامعه جهاني قرار داده‏اند كه امروزه از آن با نام توسعه پايدار ياد مي‏شود و از جانب سازمان ملل به عنوان راهبرد مطلوب نجات طبيعت به شمار مي‏آيد ؛ (راهبردي كه در كنفرانس سران زمين به عنوان الگوي جهاني مطرح شد. براي ترسيم گرايش جامعه بين‏الملل به سمت دين ، به منظور پايداري و حفاظت منابع طبيعي و محيط زيست، به پژوهش سه ساله يك هزار دانشمند، درباره ارتباط دين و زيست بوم كه در مركز اديان جهان در دانشگاه هاروارد امريكا انجام گرفته، مي‏توان اشاره نمود. در اين پژوهش آمده است كه اديان بايد از نيروي خود براي پايان دادن به بهره‏برداري لجام گسيخته انسان از منابع طبيعي و ايجاد روحيه مسئوليت‏پذيري مشترك براي حفاظت محيط زيست استفاده كنند.

      جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد

کلمات کليدي :