به طور كمي روشنايي از سه منظر قابل بررسي است . در درجه اول روشنايي از لحاظ ايمني قابل بررسي است و در درجه دوم از لحاظ ارگونومي و در درجه سوم از لحاظ بهداشتي مي توان روشنايي را بررسي كرد .

 ۱- جنبه ايمني روشنايي : روشنايي يكي از پارامترهاي محيطي است كه در دقت عمل اپراتور و پيشگيري از خطاي عامل انساني ، نقش دارد .به همين دليل براي كمتر كردن خطاي اعمال ، از نظر روشنايي يك مقدار حداقل تحت عنوان مقاير كمينه درحدودهاي مجاز شغلي براي تأمين اين منظور در نظر گرفته شده است .هيچ چيز به اندازه نور ناكافي ايمني كارگران را در معرض خطر قرار نمي دهد . فردي كه نمي تواند اطرافش راخوب ببيند ، نمي تواند در برابر خطرات از خود حفاظت كند . كمبود روشنايي پايين تر از حدود اعلام شده كمينه ،زمينه خطاي عامل انساني و به تبع آن افزايش ضريب حادثه را ممكن مي سازد .در استانداردهاي مختلف روشنايي براي محيط ها و مشاغل مختلف دو حد براي شدت روشنائي در نظر گرفته شده است يكي حد كمينه است و ديگري حد پيشنهادي ، كه حد كمينه اين استانداردها مطابق با معيارهاي ايمني است ، وحد پيشنهادي اين استاندارد ها مطابق با معيارهاي ارگونومي است .

 ۲ - جنبه ارگونوميكي روشنايي : به طور كلي فلسفه ارگونومي كاهش اثرات عوامل فشار انگيز محيط كار براي تأمين آسايش بيشتر و پيشگيري ازخستگي غير ضروري و افزايش بهره وري است . سيستم روشنايي با طراحي مناسب در محيط كار ، عاملي مهم در افزايش كيفيت فرآورده و بهره وري صنعتي و(همچنين عملكرد اپراتور و راحتي و آسايش وي مي باشد)

٣ - جنبه بهداشتي روشنايي: امروزه كمرنگ ترين نقش روشنايي در نگاه بهداشتي است. يعني افكار عمومي به اندازه اي به اهميت روشنايي واقف گشته است كه ديگر احتمال بروز بيماريهاي چشمي چون نيستاگموس معدنچيان در اثر كمبود روشنايي تقريبًا به صفر رسيده است. بنابراين مسأله روشنايي صرفًا با ديد ايمني و ارگونومي بررسي مي شود.    

   جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد .