رشد روزافزون آلودگي و تخريب محيط زيست و بروز بحران هاي پي درپي زيست محيطي باعث شد دولت ها از حدود چهار دهه قبل به طور جدي به تکاپو افتاده تا چاره يي بينديشند. به اين ترتيب تاکنون حدود 280معاهده و موافقت نامه بين المللي و منطقه يي در زمينه حفاظت محيط زيست و مسائل مرتبط با آن منعقد شده است که از اين ميان حدود 70 کنوانسيون و پروتکل جنبه جهاني داشته و مابقي منطقه يي است. عزم جهاني براي حفاظت محيط زيست با تشکيل نخستين کنفرانس جهاني سازمان ملل متحد درباره انسان و محيط زيست معروف به «کنوانسيون استکهلم» در سال 1972در سوئد جنبه عيني پيدا کرد، به طوري که حق برخورداري انسان از محيط زيست سالم هم طراز با حقوق بشر شناخته شد. در اين ميان ايران نيز به تعدادي از کنوانسيون ها و پروتکل ها پيوست و سازمان حفاظت محيط زيست به عنوان مرجع ملي، اجراي اکثر آنها را بر عهده دارد. 

-  کنوانسيون تغيير آب و هوا 

-  کنوانسيون رامسر  

- کنوانسيون سايتيس CITES 

-  کنوانسيون وين براي حفاظت از لايه ازن  

- کنوانسيون بازل

-   کنوانسيون CEP 

-  کنوانسيون منطقه يي کويت 

-  کنوانسيون حمايت از ميراث طبيعي 

-  کنوانسيون بيابان زدايي  

- کنوانسيون تنوع زيستي 

-  پروتکل کارتاهنا  

- کنوانسيون جلوگيري از آلودگي دريايي 

-  کنوانسيون آلاينده هاي آلي پايدار POPs 

-  کنوانسيون روتردام PIC 

                                           جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد .