روند رو به توسعه تکنولوژي در بخش هاي مختلف صنعت ، معدن ، خدمات ، کشاورزي ، انسان و بويژه کارگران را با عوامل شيميايي و فيزيکي و بيولوژيکي متعددي مواجه ساخته که اثرات نا مطلوب و بيماري زاي بسياري از اين عوامل بخوبي شناخته شده و به اثبات رسيده است . اين امر متخصصان و کارشناسان علوم بهداشتي را بر آن داشته تا به پيشگيري از اثرات ناخواسته مضر اين عوامل بپردازند چرا که در غالب موارد بيماري هاي شغلي غير قابل درمان بوده و اصولاً پيشگيري از همه جهات بهتر از درمان است . قدم اول در اين راه کاهش ميزان آلاينده هاي محيط کار تا حدي است که شواهد علمي و عملي و تحقيقاتي نشان بدهد که تقريباً تمامي کارکنان در معرض ( بيش از 95% افراد ) به اثرات سوء اين عوامل دچار نخواهند شد . اين نکته پايه و اساس تعيين و حدود مجاز عوامل فوق الذکر را در محيط کار تشکيل مي دهد . لذا تدوين حدود مجاز ملي براي آلوده کننده هاي محيط کار امري واجب و اجتناب ناپذير است به نحوي که دست اندر کاران علوم بهداشتي و صاحبان صنايع و کارکنان را تا آنجا که ممکن است از بلاتکليفي نجات داده و ضوابط مشخص و واحدي را براي کنترل عوامل زيانبار محيط کار در اختيار آنان قرار مي دهد .  

 جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد