کشور ما باتوجه به قرار گرفتن در مسیر کمربند کوه زایی آلپ - هیمالیا و برخورداری از اقلیم متغیر وناپایداریهای موقت و موسمی در طول تاریخ ، بلایای طبیعی به خصوص سیل و زلزله را در اغلب نقاط خود تجربه کرده است. بطوریکه کشور ما یکی از ده نقطه بلاخیز دنیا محسوب میشود. استقرار کشور ایران در کمربند جهانی زلزله و وجود نقاط جمعیتی متراکم و پراکنش جغرافیایی جمعیت روستایی در عرصه های حادثه خیز ، ایران را به کشوری شدیداً آسیب پذیر در برابر زلزله تبدیل نموده است. ساخت و سازهای بی رویه شهری ، مهاجرت روستائیان به شهرها ، فرسایش خاک ، چرای بی رویه دام در مراتع نقاط روستایی ، فقدان امکانات ، زیرساختها ، تجهیزات و ابزارهای لازم برای مقابله با انوع حوادث و سوانح مترقبه و غیرمترقبه ، ضرورت توجه به کنترل و مدیریت بحران در نقاط روستایی را دو چندان کرده است.
افزون بر دو سانحه عمده و ویرانگر(زلزله و سیل) خشکسالی ، آتش سوزی های وسیع ، طوفان ، بیابان زایی و انواع بحرا نهای غیرطبیعی نیز هر ساله در بخشی از مناطق روستایی حادث میشود ، که ضمن ایجاد خلل در زندگی روستائیان ، روند برنامه ریزی و تحقق برنامه های توسعه را دچار کندی و مشکل مینماید. ازاین رو ضروری است که دولت ، دستگاه ها و سازما نهای منطق های و محلی برای پیشگیری و جلوگیری ازبروز و گسترش دامنه این حوادث تمهیداتی بیندیشند. با اینکه شدت و وسعت برخی از بحران ها ، بویژه زلزله و طوفا نهای سهمگین و سیلهای مخرب به حدی است که خارج از کنترل انسان است. لیکن ، با بهره گیری از دانش ، عقل و برنامه ریزی و بویژه با اتکا به دانش مدیریت بحران میتوان ، خسارت های احتمالی را به حداقل ممکن رساند.
جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد
