مفهوم توسعه پايدار كه در سال 1980 ميلادي مطرح شد در واقع پاسخي بوده به تأثيرات مخرب زيستمحيطي و اجتماعي ؛ و در كل به مفهوم«رشد اقتصادي» بوده است. اين عقيده از جريانات زيستمحيطي نشأت گرفته است. اولين مفهوم اصلاح شده توسعه پايدار در دنيا بوسيله برنامه محيطزيست UN ، صندوق حيات وحش جهاني ، اتحاديه بينالمللي براي حفاظت از منابع طبيعي در سال 1980 ميلادي بيان گرديد. (1980=UNEP/wwF, IUCNNR)
مفهوم اصلاح شده اوليه به اين مسئله تأكيد دارد كه : براي اينكه توسعه ، پايدار باشد بايد فاكتورهاي اجتماعي و اكولوژي و اقتصادي را در منابع زنده و غيرزنده و فعاليت هاي مختلف(چه استفاده كوتاه مدت و يا بلند مدت) و يا عدم استفاده در نظر داشت(NEP/wwF, IUCNNR, 1980) . سه پيش شرطي كه در رابطه با سياستهاي توسعه در نظر گرفته شده است عبارتند از: حفظ جريانات اكولوژي ، استفاده از منابع وحفظ تنوع ژنتيكي. مفهوم توسعه پايدار بعد از مقبوليت بيشتري كه در كنفرانس جهاني محيط زيست و توسعه پيدا كرد(WCED) در گزارش«آينده مشترك ما» منتشر شد(گزارش Brundtland در سال 1987)
گزارش WCED يك نقطه مبنا و شروع را براي همه مباحث آينده در رابطه با توسعه پايدار ايجاد كرد. نقطه شروع براي كار كميسيون شناخت آنچه كه بشريت را در آينده مورد تهديد قرار خواهد داد ، ميباشد.
جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد .
