ساخت يك محصول ايمن يا محصولي كه هيچ گاه دچار حادثه نشده و از بين نرود تقريبا" غير ممكن است. بهترين كاري كه ميتوان كرد اين است كه مطمئن شويم كه هنگامي كه محصول دچار حادثه ميشود يا از بين ميرود :
1- اين امر توأم با حفظ و تأمين ايمني صورت مي گيرد ،
2- محصول را بتوان به صورتي ايمن كنار گذارد ،
3- مصرف كننده بتواند به گونه اي ايمن از محصول فرار كرده و دور شود.
ما سه شرط فوق را "دستاوردهاي ايمني " مي ناميم. هنوز روشن نيست كه مسئول تأمين دستاوردهاي ايمني كيست.ولي قطع نظراز اين سؤالات كه چه كساني يك سيستم تأمين كننده دستاوردهاي ايمني را مي سازند ، را ه اندازي مي كنند ، تعميرميكنند و هزينه آن را مي پردازند ، سئوال اصلي و اساسي ديگر اين است كه چه كسي نياز به دستاور دهاي ايمني راتشخيص مي دهد. ديدگاه ما اين است كه تأمين شرايط نيل به دستاور دهاي ايمني ، بخش مكمل ولاينفكي از هرگونه فعاليت عملي وتجربي است و به عبارت ديگر مي توان آن را مهندسي تأمين سلامتي ناميد.
هرگونه فعاليت عملي بايد به گونه اي صورت گيرد كه موجب صدمات جسمي يا خسارات مالي نشود . در هر زماني كه ايمني به خطر بيفتد، كار بايد متوقف شود. مسئوليت كامل اين امر را نبايد بر عهده يك مهندس ، به تنهايي ، انداخت بلكه از مهندس ايمني اين انتظار ميرود كه در هر هنگام كه شرايط تأمين ايمني وجود ندارد اخطارهاي لازم را صادر يا كار را تعطيل كند. تنها شرط ادامة كار اين است كه كليه افراد حاضر در محل كار ، از جمله انجام دهندگان كار ، مجوز ايمني معتبر رادريافت كرده باشند.
جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد .
