يکي از موضوعاتي که بيشتر شهرهاي بزرگ جهان با آن دست به گريبان هستند ، موضوع حوادث طبيعي است.با توجه به ماهيت غير مترقبه بودن غالب حوادث طبيعي و لزوم اتخاذ سريع و صحيح تصميم ها و اجراي عمليات،مباني نظري و بنيادي ، دانشي را تحت عنوان مديريت بحران به وجود آورده است.اين دانش به مجموعه فعاليت هايي اتلاق مي شود که قبل،بعد و هنگام وقوع بحران کاهش اثرات اين حوادث و کاهش آسيب پذيري انجام گيرد . اين موضوع ارتباط خاصي با مباحث برنامه ريزي شهري و مديريت شهري و جغرافيا دارد.با بکارگيري اصول و ضوابط شهرسازي و تبيين مفاهيم موجود در اين دانش مانند فرم ،بافت و ساخت شهر ،کاربري اراضي شهري،شبکه هاي ارتباطي و زيرساختهاي شهري و غيره مي توانيم تا حد زيادي اثرات و تبعات ناشي از حوادث طبيعي را کاهش دهيم.گستره جغرافيايي ايران از نظر احتمال وقوع اين حوادث بويژه زلزله ،از آسيب پذيرترين بخشهاي کره زمين است که هرساله وقوع اين حوادث موجب خسارت هاي جاني و مالي فراوان مي شود و گستره هاي شهري نيز همواره تجربه تلخي از بروز اين گونه بلايا داشته اند و بنظر ميرسد انجام برنامه ريزي خاص جهت مصون سازي هرچه بيشتر فضاهاي شهري ضرورت دارد . شهرها به دليل تمرکز جمعيت و سرمايه گذاري هاي اقتصادي به شدت آسيب مي بينند و اين فضاها از آغاز تشکيل خود ،فرم و ساختار خاصي جهت رشد انتخاب نموده و در گذر زمان نيز گسترش يافته اند.دانش شهرسازي با تکيه بر داده هاي جغرافيايي(Geographical Data) مي تواند با تبيين اصول و مفاهيم خود و با استفاده از اين داده ها ، اصول مديريتي لازم جهت کاهش آسيب پذيري شهرها در برابر اين حوادث را به اجرا درآورند.

جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل" كليك نماييد.