در بهداشت حرفه اي خطرات را به 4 دستة فيزيکي – شيميايي – بيولوژيک و ارگونوميک تقسيم بندي مي کنند . درست است که اين تقسيم بندي تمامي خطرات پيرامون ما را در بر مي گيرد و به متخصصين کمک مي کند که براي هرگروه از خطرات شيوه و برنامه اي خاص را طراحي کنند تا براساس مداخلات طراحي شده ميزان آسيب ناشي از اين خطرات درجامعه را کاهش دهند ولي براي آموزش مردم در آشنايي ها خطرات ، پيرامون و اينکه ياد بگيرند چگونه از خطرات محيط زندگي اجتناب کند کمي غير کاربردي است . درحقيقت خطرات پيرامون ما در بيشتر موارد ترکيبي از اين عوامل رابهمراه دارد و گاهي زنجيره حوادث چنان پيچيده بوده که رسيدن به علت اوليه و يا طبق قانون دو مينو اولين قطعه اي که سقوط کرده و زنجيره اي از حوادث را بوجود آورده کاري غير ممکن خواهد شد. گاهي عوامل خطر نقشي سينرژسيمي بريکديگر دارند. يعني با بوجود آمدن يک ريسک جديد دريک محيط و افزايش احتمال آن نسبت به وضعيت سابق – عواملي که تا قبل بعنوان عوامل خطر جزئي محسوب مي شوند ، پتانسيل خطرآفريني بيشتري پيدا مي کنند.

اين موضوع بيان کننده اين حقيقت است که خطرات در پشت نگرش ها و رفتارهاي ما پنهان شده اند و عامل انساني با نوع نگرشي که دارد و رفتاري که در هر نقطه زماني و مکاني از او سر مي زند به نوعي علت تقريباٌ تمامي حوادث است . در بعضي آمارها مثلاٌ در حوادث رانندگي خطاي انساني را تا 70 درصد عامل ايجاد تصادفات مي دانند ولي اگر ژرف بنگريم عامل انساني در بسياري موارد نقشي بيش از اين دارد. حتي اگر اين موضوع را نپذيريم و عواملي خارج از اختيار بشر را بعنوان علت بعضي حوادث بدانيم ، نقش انسان در کنترل و پيشگيري از حوادث را نمي توانيم انکار کنيم . در اينجا غرض بيان درصد نقش عوامل انساني در ايجاد حوادث نيست بلکه هدف آن است که بگوئيم باور ، نگرش و رفتار هريک از ما تا چه ميزان مي تواند در ايجاد محيطي خطر آفرين و در نهايت بروز حوادث نقش داشته باشد .

جهت دانلود تمام مطلب بر روي " دريافت فايل " كليك نماييد .