^{اصل اول : كليه فعاليتهاي انساني كه در آنها از وسايل و تجهيزات فني استفاده ميشود، مستلزم حدودي از عناصر ريسك است.}

^{اصل دوم : از هر خطر شناسايي شده نبايد ترسيد، زيرا همه خطرات قابل كنترل هستند.}

^{اصل سوم : به مشكلات با ديدي صحيح و مناسب بنگريد.}

^{اصل چهارم : ريسكها بايد طبقه بندي شده و ارزيابي آنها بر اساس دانش ، تجربيات و همچنين نيازهاي كارخانه صورت گيرد.}

^{اصل پنجم : كليه مقررات و اصول موجود در كارخانه و عناصر سازماني آن بايد طوري طرحريزي شوند كه از يك فلسفه واحد پيروي كنند.}

^{اصل ششم : عمليات سيستم همواره با درجه اي از ريسك همراه است، يك تجزيه و تحليل خوب بر ضرورت كاهش وقوع حوادث تاكيد خواهد كرد.}

^{اصل هفتم : تجزيه و تحليل ايمني سيستم و ارزيابي ريسك مغايرتي با كنترلهاي مناسب و صحيح فني ومهندسي ندارد.}

^{اصل هشتم : تعيين دقيق اهداف و پارامترهاي بررسي ريسك بسيار مهمتر از يافتن روشهاي استانداردشده معمول براي حل مشكلات است.}

 ^{اصل نهم : براي برطرف كردن مشكلات و مسايل ايمني فقط يك " بهترين راه حل" وجود ندارد و تعداد متنوعي از روشها موجود هستند كه اجراي هركدام از آنها ممكن است درجه اي از ريسك را كاهش دهد.}

^{اصل دهم : براي اطلاع و استفاده از انواع متدهاي دستيابي به اهداف خاص ايمني، بهترين و موثرترين راه مشاوره با يك طراح است.}

^{اصل يازدهم : در عمل رسيدن به ايمني مطلق امكان ندارد.}

^{اصل دوازدهم : در برنامه ريزي و طراحي سيستم هيچ" مشكل ايمني" وجود ندارد و تنها مشكلات مهندسي و مديريتي هستند كه در صورت حل نشدن مي توانند منجر به بروز حادثه و شبه حادثه شوند.}